นิทานปรัชญาธรรม

หลงป่าเพราะฆ่าผู้นำ

มีคาราวานพ่อค้าอยู่กลุ่มหนึ่ง มีความประสงค์ที่จะเดินทางไปค้าขายต่างเมือง ในการเดินทางนั้นต้องข้ามป่าใหญ่ที่ใครๆ ก็รู้ว่าเต็มไปด้วยความเสี่ยงต่อการหลงทาง พวกเขาทั้งหมดจึงได้ว่าจ้างชายนำทางที่รู้ที่ไปที่มาของป่าดังกล่าว

พอมาถึงกลางป่า ปรากฏว่าทั้งหมดได้มาเจอศาลร้างและต้นไม้ใหญ่ ด้วยความรู้สึกกลัวและความเชื่อในเรื่องเทพเจ้า พ่อค้าทั้งหมดก็คิดที่จะบูชาเทพเจ้าที่เฝ้าศาลร้างและต้นไม้ใหญ่นั้น

“จะทำยังไงดีในเรื่องการบูชาเทพเจ้าเนี่ย” ชายคนหนึ่งร้องถามขึ้นด้วยความรู้สึกร้อนใจ

“ตามประเพณีโบราณท่านว่า การบวงสรวงที่ดีที่สุดคือการฆ่าคนเพื่อบูชานะ เทพเจ้าจึงจะโปรดปรานและคุ้มครองเรา” ชายผู้เป็นหนึ่งในกองคาราวานแสดงความคิดเห็น

“แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ ในที่นี้ก็มีแต่พี่น้องกันทั้งหมด ฆ่ากันเองเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องหรอก ฉันไม่เอาด้วยนะ” สมาชิกในกลุ่มโต้แย้งอย่างแข็งขัน

พอกล่าวดังนั้นแล้ว ทุกคนในกองคาราวานก็มองไปที่ชายผู้นำทาง ด้วยความรักตัวกลัวตายของตนเองและพี่น้องร่วมค้าขาย ทั้งหมดได้จับชายผู้นำทางแล้วฆ่าบูชาเทพเจ้า เพราะคิดว่าจะเป็นการดีกว่าการแก้ไขด้วยวิธีอื่นๆ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าเทพเจ้าจะมีอยู่จริงและโปรดปรานพวกเขาหรือเปล่า

เพราะความด่วนตัดสินใจอย่างไร้สติของพวกเขา หลังจากฆ่าผู้นำทางแล้ว ทั้งหมดก็ออกเดินทางต่อไป แต่หารู้ไม่ว่าการกระทำตามความคิดของตัวเองครั้งนี้ เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์

พ่อค้าทั้งหมดไม่สามารถเดินข้ามป่าไปได้แม้แต่คนเดียว ต้องหลงทางกลางป่าใหญ่ สุดท้ายก็จบชีวิตในป่าเพราะสัตว์ร้ายและโรคภัยไข้เจ็บที่มารุมเร้าทุกคน ชีวิตพ่อค้าทั้งหมดจึงยุติลงเพียงเพราะทำตามสิ่งที่ตัวเองคิด แต่ไม่เคยคิดตามสิ่งที่ตัวเองทำ